Waar woorden stoppen, spreekt het lichaam

Niet alles wat we ervaren laat zich vertalen in taal.
Sommige indrukken zijn te rauw, te vroeg of te ongrijpbaar om te benoemen.

Ze verdwijnen niet.
Ze verplaatsen zich.

Naar de plekken in ons lichaam
waar nog geen verhaal gevormd hoeft te worden.

Dieper naar binnen.
Naar het bekken.
Naar de heupen.

De heupen als opslagplaats van ervaring

Wat we ‘stijfheid’ noemen, is vaak het lichaam dat iets bewaart.
Ze zijn een kruispunt van beweging, stabiliteit en gevoel.

Alles wat we inslikken, onderdrukken of wegredeneren…
vindt vaak zijn weg naar dit gebied.

Niet als iets zweverigs, maar als spanning.
Als vasthouden.
Als bescherming.

Het lichaam probeert niet tegen je te werken.
Het probeert je te dragen.

De Psoas, de spier van overleven en voelen

Diep in het bekken ligt de psoas.
Een spier die je wervelkolom verbindt met je benen.

Een spier die niet alleen beweging mogelijk maakt,
maar ook reageert op wat je ervaart.

De Psoas reageert direct op stress, veiligheid en emoties.
Hij is verbonden met ons oeroude overlevingssysteem.

Niet voor niets wordt de psoas in sommige stromingen
ook wel de spiegel van de ziel genoemd.

Wanneer we ons onveilig voelen, trekt hij samen.
Wanneer we ons veilig voelen, verzacht hij.

Niet omdat we dat bedenken.
Maar omdat het lichaam dat weet.

Wat niet gevoeld wordt, wordt vastgehouden

We zijn gewend om door te gaan.
Om te begrijpen.
Om te verklaren.

Maar het lichaam werkt anders.

Wat niet volledig wordt gevoeld…
wordt niet opgelost.

Het wordt opgeslagen.

“De heupen bewaren wat het hart niet kan uitspreken”.

En dat is geen fout.
Dat is intelligentie.

Omdat het lichaam kiest voor vasthouden wanneer loslaten nog niet veilig voelt.

Loslaten is geen actie, maar een gevolg

Veel mensen komen naar een yogales om “los te laten”.

Maar loslaten is niet iets wat je doet.
Het is iets wat ontstaat.

Wanneer het lichaam zich veilig genoeg voelt.
Wanneer er ruimte ontstaat.
Wanneer niets meer hoeft.

Vooral in Yin Yoga en in Tantu Yoga ontstaat die ruimte.

Niet door te forceren.
Maar door aanwezig te zijn.

De weg naar binnen 

In plaats van jezelf af te vragen: “Hoe kom ik hier vanaf?”
kun je jezelf uitnodigen:

• Wat leeft hier?
• Wat wordt hier gedragen?
• Wat mag ik voelen zonder het te hoeven veranderen?

Misschien geen groot inzicht.
Misschien alleen een ademhaling die dieper zakt.

En soms…
een heel klein beetje verzachting.

Alsof het lichaam iets losser ademt.

Alsof er ruimte ontstaat
in wat eerst zo vast leek te zitten.

Niet weg.
Maar anders gedragen.

En misschien is dat genoeg.

Dat het niet meer zo vast hoeft te zitten.
Dat er iets van ruimte ontstaat,
van binnenuit.

Zonder dat je het hoeft te begrijpen.
Zonder dat je het hoeft te veranderen.